சமீபகாலமாக சமூக வலைதளங்களில் ஒரு விவாதம் அனல் பறக்கிறது. ஈரானுக்கும் இந்தியாவிற்கும் இடைப்பட்ட தூரம் வெறும் 2800 கி.மீ தான். ஆனால், வெனிசுலா சுமார் 15,215 கி.மீ தொலைவில் உள்ளது. இவ்வளவு நீண்ட தூரத்திலிருந்து கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் போது ஏற்படும் கூடுதல் கப்பல் போக்குவரத்து செலவை அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் ஏற்பாரா அல்லது இந்திய மக்களின் தலையில் விடியுமா? என்பதே அந்த கேள்வி. இதன் பின்னணியில் உள்ள பொருளாதார மற்றும் அரசியல் உண்மைகளை விரிவாகப் பார்ப்போம்.

இயல்பாகவே தூரம் அதிகரிக்கும் போது போக்குவரத்துச் செலவு கூடும் என்பது உண்மைதான். ஆனால், சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் வணிகம் என்பது வெறும் தூரத்தை மட்டும் சார்ந்தது அல்ல. வெனிசுலாவிலிருந்து எண்ணெய் கொண்டு வர ஆகும் கூடுதல் செலவை டிரம்ப் தரப்போவதில்லை; அது இந்திய எண்ணெய் நிறுவனங்கள் மூலமாக மக்களின் சுமையாக மாற வாய்ப்புள்ளது. இருப்பினும், ஒரு முக்கிய 'பிசினஸ்' தந்திரம் இதில் ஒளிந்துள்ளது. ஈரானின் மீது அமெரிக்கா பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்துள்ளதால், வெனிசுலா போன்ற நாடுகள் தங்கள் சந்தையைத் தக்கவைக்க கச்சா எண்ணெய்க்கு அதிகப்படியான தள்ளுபடி வழங்குகின்றன. இந்த தள்ளுபடித் தொகை, கூடுதல் போக்குவரத்துச் செலவை விட அதிகமாக இருக்கும்போது இந்தியாவுக்கு அது லாபமாகவே முடியும்.

ஈரான் எண்ணெயை விட வெனிசுலாவின் எண்ணெய் "கனரக எண்ணெய்" வகையைச் சார்ந்தது. இதைச் சுத்திகரிப்பது கடினம் என்றாலும், ரிலையன்ஸ் நிறுவனத்தின் ஜாம்நகர் சுத்திகரிப்பு நிலையம் போன்ற உலகத்தரம் வாய்ந்த கட்டமைப்புகள் இந்தியாவில் உள்ளன. மிகக் குறைந்த விலையில் தரமான எண்ணெய் கிடைக்கும்போது, தூரம் ஒரு பெரிய தடையல்ல என்பது நிபுணர்களின் கருத்து. 

இந்தியா ஈரானை விடுத்து வெனிசுலா அல்லது அமெரிக்காவை நோக்கி நகர்வதற்குப் பின்னால் புவிசார் அரசியல் உள்ளது. டிரம்ப் தலைமையிலான அமெரிக்க அரசு, ஈரானுடன் வர்த்தகம் செய்யும் நாடுகள் மீது பொருளாதாரத் தடை விதிக்கப்படும் என எச்சரிக்கிறது. இத்தகைய அச்சுறுத்தல்களிலிருந்து தப்பிக்கவும், இந்தியாவின் ஆற்றல் பாதுகாப்பை  உறுதிப்படுத்தவும் பல்வேறு நாடுகளிடமிருந்து எண்ணெயைப் பிரித்து வாங்குவது அவசியமாகிறது. ராட்சத கப்பலில் கோடிக்கணக்கான லிட்டர் எண்ணெய் வரும்போது, ஒரு லிட்டருக்கான போக்குவரத்துச் செலவு சில ரூபாய்கள் மட்டுமே உயரும். இது பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தாது.

வாடிக்கையாளர் அல்ல; இப்போது நாம் உற்பத்தியாளர்!

வெனிசுலாவில் ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் மாற்றங்கள் இந்தியாவிற்குப் புதிய கதவுகளைத் திறந்துள்ளன.வெனிசுலாவின் புதிய சட்டப்படி, வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் எண்ணெய் கிணறுகளில் பெரும்பான்மை பங்குகளை வைத்திருக்க முடியும்.

தனியார் சொத்துகளை அரசு இனி தன்னிச்சையாகக் கையகப்படுத்தாது என்ற சட்டப்பூர்வ உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. ரஷ்யாவிடம் நாம் வெறும் வாடிக்கையாளர் மட்டுமே. ஆனால் வெனிசுலாவின் 'சான் கிரிஸ்டோபால்' திட்டத்தில் இந்தியாவின் ONGC விதேஷ் நிறுவனம் 40% பங்குகளை வைத்துள்ளது.மீதமுள்ள 60 சதவீத பங்குகள் வெனிசுலாவின் அரசு நிறுவனமான பெட்ரோலியோஸ் டி வசம் இருக்கிறது.

கடந்த 2014-2019 காலகட்டத்தில் வெனிசுலாவின் பொருளாதார நெருக்கடியால் இந்தியாவுக்கு வரவேண்டிய 600 மில்லியன் டாலர் (சுமார் ₹5,000 கோடி) லாபப் பணம் முடங்கியது. இப்போது நிலவும் புதிய சூழலில், அந்தப் பணத்திற்குப் பதிலாக கச்சா எண்ணெயை நேரடியாக உற்பத்தி செய்து இந்தியாவிற்கு எடுத்துச் செல்ல வெனிசுலா அனுமதி அளித்துள்ளது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், தூரம் அதிகமாகத் தெரிந்தாலும், தள்ளுபடி மற்றும் நேரடி உற்பத்தி உரிமை காரணமாக வெனிசுலாவுடனான இந்த வர்த்தகம் இந்தியாவிற்கு நீண்ட கால அடிப்படையில் பலனளிக்கவே வாய்ப்பு அதிகம்.